Τα Στρουμφάκια… στο Φεγγάρι

Πήγαμε χτες το μεσημέρι στην εναρκτήρια προβολή του 7ου Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου, στο Gagarin 205. Η ταινία που είδαμε λεγόταν «Τα Στρουμφάκια… στο Φεγγάρι», ένα παιδικό μιούζικαλ γυρισμένο κάποτε στη δεκαετία του ’80, σε σενάριο και σκηνοθεσία Μάκη Αντωνόπουλου. Πέντε συνολικά ηθοποιοί – τέσσερεις ντυμένοι σαν Στρουμφ κι ένας Δρακουμέλ – και το άλσος Καισαριανής για Στρουμφοχωριό συνθέτουν αυτό το σουρεάλ αριστουργημα.

Η υπόθεση έχει ως εξής: ο Φαγάνας είναι το λαίμαργο Στρουμφ που μπλέκει όλο σε μπελάδες και γι’ αυτό δεν του πολυαρέσει στο Στρουμφοχωριό με τα άλλα Στρουμφ να τον μαλώνουν. Αποφασίζει λοιπόν να ταξιδέψει στο Φεγγάρι. Ο Δρακουμέλ το εκμεταλλέυται αυτό και προσφέρεται δήθεν να τον βοηθήσει με απώτερο σκοπό να τον φάει. Ο Φαγάνας ξεφεύγει τελικά από την παγίδα του κακού μάγου και τότε τα υπόλοιπα Στρουμφ αποφασίζουν να του δώσουν ένα μάθημα. Ο μπαμπα-Στρούμφ, ο Γκρινιάρης και η Στρουμφίτα, με το πρόσχημα ότι θα τον στείλουν στο Φεγγάρι, ναρκώνουν τον Φαγάνα, τον μεταφέρουν σε ένα σεληνιακό σκηνικό (βλέπε: νταμάρι) και προσποιούνται τους εξωγήινους. Ο Φαγάνας διαπιστώνει τελικά ότι πουθενά δεν είναι καλύτερα από το σπίτι σου και ότι πρέπει να είσαι ευτυχισμένος με αυτά που έχεις, οπότε η ταινία έχει και ηθικό δίδαγμα.

Παρόλο που αν αρχίσω τα σχόλια για την ταινία αυτή θα γράφω μέχρι αύριο, θα προσπαθήσω να περιοριστώ σ’ αυτά που μας έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση:

  1. Πρωτοτυπία: είναι η μοναδική ταινία που έχω δει η οποία στους τίτλους αρχής έχει σκηνές από τα γυρίσματα! Τον σκηνοθέτη να στήνει τα πλάνα, τους οπερατέρ/ηχολήπτες να παίζουν, τους ηθοποιούς να βάφονται…
  2. Οι στολές των Στρουμφ ήταν άσπρα κολάν (κόκκινο ο μπαμπα-Στρούμφ), μπλε φλις και μάσκα από φλις στο κεφάλι, την οποία στις περισσότερες σκηνές είχαν μισοφορεμένη (ζέστη γαρ), με αποτέλσεμα να φαίνεται το σαγόνι και το στόμα του ηθοποιού. Η Στρουμφίτα φορούσε από πάνω κι ένα φορεματάκι (βλέπε: κουρτίνα). Οι μύτες και γενικότερα οι φάτσες τους μοιάζαν με κούκλες του Μάπετ Σόου. Ιδίως η Στρουμφίτα, προφίλ ίδια ο Γκόνζο.
  3. Ο Δρακουμέλ ντυμένος στα μαύρα, με μάυρο μανδύα-κάπα και μαύρο μαντήλι στο κεφάλι. Όχι καμιά μπαντάνα,  φακιόλι! Σαν καλόγρια ήταν! Παρόλ’ αυτά έκανε απίστευτες γκριμάτσες και γενικά είχε πολύ γέλιο. Παραήταν ηλίθιος πάντως και όλο του ξέφευγαν τα Στρουμφάκια…
  4. Η ταινία ουσιαστικά απευθυόνταν σε παιδιά. Όλα τα τραγουδάκια είχαν βαθύτερο ηθικό νόημα (μην είσαι λαίμαργος, να βοηθάς τους φίλους σου, μην είσαι τεμπέλης κλπ). Επίσης όλοι οι χαρακτήρες απευθύνονταν στο κοινό. (π.χ. ο Δρακουμέλ δίνει κάτι πατατάκια στον Φαγάνα κι αυτός ρωτάει: «Παιδιά να τα πάρω; Είναι καλός αυτός ο κύριος; Ό,τι και να λέτε, εγώ θα τα πάρω!»)
  5. Η Στρουμφίτα ήταν εντελώς στούρνος, έκανε τις ίδιες ερωτήσεις 10 φορές (ξανθιά δεν είναι;). Ο Γκρινιάρης το μόνο που έκανε ήταν να κοιμάται και να λέει «Μου τη δίνει όταν με ξυπνάνε!» όταν κάποιος του μίλαγε.
  6. Οι μεταμφιέσεις των Στρούμφ ως εξωγήινοι αποτελούνταν από μια λαμέ ασημένια χλαμύδα. Και αυτό φυσικά τους έκανε αγνώριστους. Βλέπεις π.χ. ένα ανθρωπάκι με μπλε πρόσωπο και χέρια, κόκκινο σκουφί, άσπρη γενιάδα ΚΑΙ μια λαμέ χλαμύδα και ΦΥΣΙΚΑ δεν καταλαβαίνεις ότι είναι ο μπαμπα-Στρούμφ αλλά τον περνάς για εξωγήινο!

Αυτά σε γενικές γραμμές, αν και δεν μπορώ να φανταστώ ούτε τρίχρονο να παρακολουθεί την ταινία και να την ευχαριστιέται γι’ αυτο που προσπαθεί να είναι. Εμείς γελάσαμε ατελείωτα με αυτό που πραγματικά είναι η ταινία, όπως και όλο το υπόλοιπο κοινό (και οι 15) και φυσικά όπως κάθε φορά στις προβολές αυτού του φεστιβάλ το μεγαλύτερο γέλιο το είχαν οι ατάκες των θεατών (ναι, ακόμα και 15 άτομα κοινό πετούσαν ατάκες). Ένα ευχάριστο απόγευμα, και αν υπολογίσουμε ότι φύγαμε νωρίτερα από την δουλειά για να πάμε στην προβολή ηταν ακόμα καλύτερο. Η παρουσία μας στο φεστιβαλ θα συνεχιστεί και αύριο, οπότε θα επανέλθω…

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Καλλιτεχνικά. 3 Σχόλια »

3 Σχόλια to “Τα Στρουμφάκια… στο Φεγγάρι”

  1. mescalito Says:

    Μπορεί κανείς να βγάλει το ασφαλές συμπέρασμα πως ο Γκρινιάρης αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Δημήτρη (αν δεν κάνω λάθος) τον κεντρικό ήρωα του Σπιρτόκουτου.
    Πουτάνες όλες.
    Μου την δίνουν οι πουτάνες.

  2. Κινηματογραφικό trash κουίζ – Απαντήσεις « Τεμπελόσκυλο Says:

    […] Στρουμφίτα και φυσικά τον Δρακουμέλ αποτελούν το κάστ αυτής της ανεκδιήγητης ταινίας… Bonus: Το Στρουμφοχωριό βρίσκεται στο άλσος […]

  3. Vetus Says:

    Χίλιες φορές προτιμότερο να δω αυτό το ελληνικό low-budget προϊόν μαστούρας από την χολυγουντιανή υπερπαραγωγή-εμετό.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: