Σπιρτόκουτο

Εκτός από τα φιλμάκια της OTiNaNAi Productions που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, η κινηματογραφική μας βραδιά είχει και μια «σοβαρή» ταινία. Πρόκειται για το «Σπιρτόκουτο», ελληνική δραματική ταινία, παραγωγής 2002, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Οικονομίδη, με ηθοποιούς παντελώς άγνωστους (τουλάχιστον σε μας). Η ταινία περιγράφει μια μέρα από την ζωή μιας μικροαστικής (και δυσλειτουργικής) οικογένειας σε ένα διαμέρισμα στον Κορυδαλλό, κατά τη διάρκεια της οποίας η ένταση και οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας συνεχώς αυξάνουν μέχρι την τελική κλιμάκωση. Η ταινία είναι εξολοκλήρου γυρισμένη μέσα σε ένα διαμέρισμα και υποθέτουμε ότι ο τίτλος αλληγορικά αναφέρεται σ’ αυτό.

Λίγα λόγια για την υπόθεση και τους χαρακτήρες: Ο Δημήτρης είναι ένας 50ρης που ζει με την οικογένειά του σε ένα διαμέρισμα στον Κορυδαλλό. Μαζί με τον κουνιάδο του τον Γιώργο έχουν ένα καφέ-μπαρ και σκέφτονται να ανοίξουν και άλλο μαγαζί, εστιατόριο ή καφετέρια, το συζητάν ακόμα. Ο γιος του ο Λουκάς, 20ρης, δουλέυει στο μαγαζί του πατέρα του ενώ η κόρη του η Κική, επίσης στα 20κάτι, έχει βρει έναν πλούσιο γέρο για γκόμενο και του τα μασάει. Η γυναίκα του και αδερφή του Γιώργου Μαρία αχολείται με το σπίτι. Μαζί τους μένει μια ξαδέρφη τους, η Μαργαρίτα, η οποία είναι μάλλον καταθλιπτική. Ο Βαγγέλης, υπάλληλος στο μαγαζί και δεξί χέρι του Δημήτρη επίσης εμφανίζεται σε κάποιες σκηνές.
Υπόθεση per se δεν υπάρχει. Οι ήρωες απλά φωνάζουν, βρίζουν και ξεσπούν ο ένας στον άλλο, χωρίς προφανή λόγο και αιτία, υποθέτουμε γιατί τα έχουν μαζεμένα τόσο καιρό ο ένας στον άλλο και συμβαίνει να «σπάσουν» όλοι μαζί. Οι φωνές και η λεκτική βία όλο και αυξάνονται στη διάρκεια της ημέρας (και της ταινίας) μέχρι την τελική ψυχολογική κατάρρευση του Δημήτρη το ίδιο βράδυ (και το τέλος της ταινίας).

Τρία άτομα ήμασταν, ενός του άρεσε, μία την βρήκε χάλια και εγώ ούτε κρύο – ούτε ζέστη. Οι προσωπικές μου παρατηρήσεις:

  1. Η ταινία είναι υπερβολικά υπερβολική! Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια οικογένεια, που όλα τα μέλη της να είναι μέσα στην τσίτα και να μισούν πραγματικά το ένα το άλλο. Αν υπήρχε, θα είχαν σφαχτεί ή θα τους είχαν κλείσει σε ψυχιατρείο οι γείτονες πολύ πριν φτάσουν στην κατάσταση που απεικονίζεται στην ταινία. Ως εκ τούτου, σου είναι αδύνατο να ταυτιστείς με κάποιον ήρωα (αν τα καταφέρεις, ξέρω έναν καλό ψυχίατρο…) και να λάβεις κάποιο μήνυμα/δίδαγμα από την ταινία εκτός από το «Οι ψυχικά ασθενείς πρέπει να αντιμετωπίζονται με την κατάλληλη αγωγή από εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό, πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη!».
  2. Όσο και να θες να την πάρεις στα σοβαρά, η ταινία σε μερικές στιγμές σου προκαλεί το γέλιο με τις υπερβολικές αντιδράσεις των ηρώων. Χαρακτηριστική η σκηνή που σκυλοβρίζεται ο πατέρας με τον γιο γιατί άργησε να βγει από το μπάνιο, ή η μάνα που βρίζει χειρότερα κι από λαχαναγορίτη.
  3. Κατά τη γνώμη μου, οι ηθοποιοί ήταν αξιοπρεπείς, τουλάχιστον κατάφερναν κι έβγαζαν μια παράνοια, ένα μάτι που γυάλιζε (εκτός από τις φωνές που βγάζανε – μετά τα γυρίσματα δεν θα μιλάγανε για 3 μήνες) ενώ η σκηνοθεσία/φωτογραφία λίγο κουραστική σε κάποια σημεία.

Σκηνές από την ταινία υπάρχουν στο YouTube. Την προτείνω μόνο και μόνο για το σοκ που νιώθεις όταν πρωτακούς τα μπινελίκια να εκτοξέυονται και επειδή είναι κάτι διαφορετικό από τις χοντροκομμένες κωμωδίες που αποκαλούμε σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Προειδοποιώ πάλι, μην προσπαθήσετε να ταυτιστείτε με κάποιον χαρακτήρα γιατί σας βλέπω στο Δαφνί…

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Καλλιτεχνικά. 3 Σχόλια »

3 Σχόλια to “Σπιρτόκουτο”

  1. Σπύρος Says:

    Η Κατερίνα πάντως πιστεύει ότι ήταν παπαριά πρώτης.

  2. Σπύρος Says:

    …. δεύτερης!

  3. mescalito Says:

    Δε μπορεί να κατοικεί η οικογένεια σε διαμέρισμα γιατί η ταινία θα είχε τελειώσει στα 5 πρώτα λεπτά που ο δύσμοιρος γείτονας θα φώναζε την αστυνομία να τους μαζέψει με εισαγγελικό και ποιός τον αδικεί εξάλλου.
    Η ένταση δεν αυξάνει ,εκτός και αν εννοείς αυτή του πονοκεφάλου που σου προκαλεί η τσιρίδα και όπως εξάλλου και η ταινία, παραμένει το ίδιο ενοχλητική σε όλη την διάρκεια.
    Την συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους είπαν κακά λόγια για όλες τις ερασιτεχνικές ταινιούλες που τουλάχιστον έχουν και λόγο ύπαρξης.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: